Beklediği şey
Kurmaca bir sahne düşünelim: Bir kadın kapının önünde bekliyor. Kapıyı çalacak mı, içeriden biri mi çıkacak, yoksa kararını değiştirip gidecek mi? Bu seçeneklerin her biri aynı duruşa başka bir gerilim verir.
Bekleyişi yalnızca hareketsizlik olarak yazmak, sahnenin neyi taşıdığını belirsiz bırakabilir. Karakterin zihnini açıklayan bir diyalog eklemek zorunlu değil. Ama sahnenin yönünü düşünmek gerekir.
Kadrajın kararı
Kapıyı ve karakteri aynı kadrajda görmekle yalnızca yüzü görmek farklı bir bekleyiş kurar. İlkinde mekânsal ilişki belirgindir. İkincisinde kapının dışında kalan hareketi sesten ya da karakterin bakışından anlamaya çalışabiliriz.
Kamera, bilgiye erişimimizi düzenler. Planın ne kadar süreceği bu erişimden ayrı düşünülemez. Çok az değişimin olduğu bir yakın planla, derinliğinde başka bir hareket başlayan genel plan aynı süreyi başka türlü taşır.
Sesin devamı
Kapı kapalıyken içeriden bir konuşma duyulması, sessiz bir koridorda beklemekten farklıdır. Karakter konuşmayı duyuyor mu? Duydukları davranışını etkiliyor mu? Ses seyirciye karakterin sahip olmadığı bir bilgi veriyor mu?
Ses tasarımı burada sonradan eklenen atmosfer olmaktan çıkar. Bekleyişin koşullarını kurar. Bu tercihler, çekim öncesinde düşünülürse oyuncunun ritmi ile görüntünün ritmi birbirine daha somut bağlanabilir.
Kurguda yeniden bakmak
Çekilmiş sahnede bir el hareketi, senaryoda düşünülenden daha erken bir karar hissi verebilir. Planı biraz kısaltmak, karakterin tereddüdünü ortadan kaldırabilir. Uzatmaksa aynı hareketi başka türlü okumamıza neden olabilir.
Bu nedenle bekleyişin süresi, “ağır film” fikrinden türetilmemeli. Sahnenin kendi ilişkisine göre bulunmalı. Kurguda sorulacak soru, karakterin ne zaman hareket ettiği kadar, seyircinin o hareketi ne zaman beklemeye başladığıdır.